Vaak hoor je over het blockchain-trilemma: een netwerk wil veilig, decentraal en snel zijn, maar kan maar twee van de drie volledig waarmaken. Elke blockchain maakt daarin een andere afweging.
Voor jou betekent dat: waar een transactie plaatsvindt, bepaalt de kosten, de snelheid en hoeveel vertrouwen je moet hebben in een klein aantal partijen.
Layer 1
Layer 1 zijn zelfstandige blockchains met een eigen consensus: Bitcoin, Ethereum, Solana, Cardano, Avalanche en andere. Solana zet bijvoorbeeld in op zeer krachtige computers om veel snelheid te halen, wat het aantal mogelijke validators beperkt.
Layer 2 en rollups
Layer-2-netwerken draaien bovenop een basisblockchain en lenen de beveiliging daarvan. Optimistic rollups als Arbitrum en Optimism gaan ervan uit dat transacties kloppen en hanteren een bezwaarperiode. ZK-rollups bewijzen elke wijziging met een cryptografisch bewijs. Veel rollups worden nog door één partij aangestuurd, en dat is een risico.
Oracles
Een blockchain kent alleen zijn eigen gegevens. Wil een smart contract weten wat een euro in dollars kost, dan is er een oracle nodig dat koersen van buiten aanlevert. Chainlink is het bekendste voorbeeld. Foute oracle-data hebben in DeFi al tot miljoenenverliezen geleid.
Bridges
Bridges verplaatsen waarde tussen blockchains: aan de ene kant wordt de munt vastgezet, aan de andere kant komt er een vertegenwoordiger voor terug. Bridges zijn populaire doelwitten voor hackers, omdat er grote bedragen in zitten. De aanval op de Ronin-bridge in 2022 kostte zo'n 600 miljoen dollar.